Murat Silgir tegen Duitsland: Europees Hof onderzoekt EncroChat-bewijs en vertrouwelijk advocaatcontact
In Silgir tegen Duitsland (nr. 2), zaak 22234/25, stelt het Europees Hof voor de Rechten van de Mens vragen over EncroChat-bewijs, privacy en een eerlijk proces. Murat Silgir klaagt ook over controle van zijn advocatenpost. De gepubliceerde vragen zijn een processtap, geen uitspraak dat zijn rechten zijn geschonden.
Murat Silgir werd op 27 juli 2021 door het Landgericht Bremen veroordeeld tot twaalf jaar en zes maanden gevangenisstraf voor 26 gevallen van drugshandel in groepsverband. De veroordeling steunde vooral op EncroChat-berichten. Het Bundesgerichtshof verwierp zijn cassatieberoep op 7 december 2022; het Bundesverfassungsgericht nam zijn grondwettelijke klacht op 28 april 2025 niet in behandeling.
Silgir stapte daarop naar Straatsburg. Zijn klacht werd op 31 oktober 2025 aan Duitsland gecommuniceerd; het Hof publiceerde de vragen op 17 november 2025. Hij stelt dat privécommunicatie onrechtmatig is verkregen en dat de technische details van de gegevenswinning niet met hem zijn gedeeld.
Het Hof vraagt onder artikel 8 of het Duitse gebruik van de gegevens een wettelijke en noodzakelijke inmenging in zijn privacy vormde. Onder artikel 6 vraagt het of hij een eerlijk proces kreeg en de authenticiteit en kwaliteit van het elektronische bewijs kon onderzoeken. Een afzonderlijke vraag betreft vertrouwelijk contact met zijn advocaat: tijdens zijn voorarrest werd volgens het zaakdocument ook advocatenpost geopend en doorgestuurd naar het openbaar ministerie.
Doughty Street Chambers meldde op 3 september 2026 dat namens Fair Trials opmerkingen in deze zaak waren ingediend.









































